کیف پولهای سختافزاری چیستند؟
کیف پول سختافزاری یک قطعه فناوری فیزیکی (گاهی اوقات شبیه یک فلش مموری USB) است که کلیدهای رمزنگاری خصوصی کاربر ارز دیجیتال را به طور ایمن در فضای ذخیرهسازی آفلاین یا "سرد" محافظت میکند و آماده استفاده آنلاین برای تکمیل نوعی تراکنش ارز دیجیتال در آینده است. برخلاف کیف پول معمولی برای ارز فیزیکی یا فیات، یک کیف پول سختافزاری ارز دیجیتال حاوی هیچ یک از سکههای موجود کاربر نیست.
کیف پولهای سختافزاری، کلیدهای خصوصی کاربر (که برای دسترسی به سکههایش لازم است) را برای دسترسی بعدی به بلاکچین ایمن نگه میدارند. اکثر کیف پولهای سختافزاری حتی میتوانند به طور همزمان با چندین بلاکچین کار کنند. این به کاربر اجازه میدهد تا انواع مختلفی از سکهها را از صرافیهای مختلف در یک دستگاه واحد مدیریت کند. تمام دادههای ذخیره شده در یک کیف پول سختافزاری را میتوان به راحتی با یک عبارت بازیابی یا کد پین پشتیبانگیری کرد.
به طور کلی، دو نوع کیف پول ارز دیجیتال وجود دارد، کیف پولهای «گرم» و «سرد». کیف پول «گرم» معمولاً گزینه پیشفرض ارائه شده به کاربر یا دارنده حساب توسط صرافی ارز دیجیتال است. جامعه ارزهای دیجیتال اغلب آنها را «کیف پول امانتی» مینامد. کیف پولهای امانتی یا «گرم» فقط به صورت آنلاین قابل دسترسی هستند و از امنیت کمتری برخوردارند زیرا به هکرها و مجرمان سایبری مسیرهای حمله دیجیتالی بیشتری برای سرقت داراییهای کاربر ارائه میدهند. اگرچه بسیاری از صرافیها ادعا میکنند که کیف پولهای امانتی آنها کاملاً ایمن هستند، اما استفاده از آنها مستلزم آن است که دارنده حساب به شخص ثالثی برای داراییهای گرانبهای خود اعتماد کند. کیف پول سختافزاری ارز دیجیتال «سرد» یک قطعه سختافزاری فیزیکی است که به صورت آفلاین وجود دارد و به کاربر اجازه میدهد تا کلیدهای رمزنگاری خود را کنترل کند. برای بسیاری از دارندگان ارز دیجیتال با مبالغ زیاد یا انواع مختلف دارایی، کیف پول سختافزاری به دلیل لایه امنیتی آفلاین اضافه شده ترجیح داده میشود. اگرچه کاربر برای شروع سرمایهگذاری در ارز دیجیتال به کیف پول سختافزاری نیاز ندارد، اما اگر در حال معامله مقادیر زیادی سکه است، استفاده از آن بسیار توصیه میشود.
در بسیاری از موارد، کیف پولهای سختافزاری به کاربران این امکان را میدهند که مستقیماً از خود کیف پول معامله کنند، نه اینکه به نوعی کیف پول صرافی واریز شوند. این امنترین راه برای معامله داراییهای دیجیتال محسوب میشود زیرا کاربران در هر لحظه مالکیت توکنهای خود را در اختیار دارند. این امر همچنین با جلوگیری از تأخیر در واریز و هرگونه هزینه ناشی از محدودیتهای برداشت، در زمان صرفهجویی میکند
کلیدهای رمزنگاری چیستند؟
کلیدهای رمزنگاری، دنباله ای از اعداد و حروف (به طور دقیق حدود ۲۵ تا ۳۶ کاراکتر) هستند که به کاربر اجازه میدهند به سکه دیجیتال خود دسترسی داشته باشد و با آن تراکنش انجام دهد. ارز دیجیتال کسب شده توسط کاربر، صرفاً دادههایی است که در یک بلاکچین وجود دارد. دارندگان از طریق مجموعهای از کلیدهای دیجیتال، یکی عمومی و دیگری خصوصی، به بلاکچین دسترسی دارند تا تراکنشها را انجام دهند. کلیدهای عمومی برای همه قابل دسترسی هستند (از این رو بخش توزیع شده یا "مشترک" فناوری دفتر کل که ارزهای دیجیتال بر اساس آن ساخته شدهاند) و به عنوان نوعی شماره حساب بانکی عمل میکنند. کلیدهای خصوصی (که گاهی اوقات به عنوان کلیدهای مخفی نیز شناخته میشوند) را میتوان به یک پین کد تشبیه کرد، به همین دلیل است که باید تا حد امکان ایمن نگه داشته شوند
این استفاده از کلیدها به این شکل، همان چیزی است که باعث ایجاد عبارت آشنای «اگر کلید شما نباشد، ارز دیجیتال شما هم نیست» در محافل ارزهای دیجیتال در سراسر جهان شده است و این واقعیت را برجسته میکند که کلیدهای خصوصی بخش اساسی امنیت سایبری ارزهای دیجیتال هستند، زیرا آنها یکی از تنها راههایی هستند که میتوان کاربر و سکه او را به طور مشروع شناسایی و تأیید کرد. بدون کیف پول سختافزاری، کلیدهای خصوصی توسط صرافی نگهداری و نگهداری میشوند. بنابراین، اگر مشکلی در آن صرافی پیش بیاید، داراییهای کاربر آسیبپذیر هستند و میتوانند به طور بالقوه از بین بروند و هیچ راهی برای بازیابی آنها وجود ندارد.
دیدگاه خود را بنویسید